تاثیرات مصرف زیاد کافئین

تاثیرات مصرف زیاد کافئین

مانند بسیاری دیگر از عناصر رژیم روزانه ما، مصرف بیش از حد کافئین ممکن است در برخی از افراد به بروز عوارض جانبی ناخواسته ای منجر شود. بیشتر مردم به میزانی از غذا و نوشیدنی مصرف می کنند که احساس راحتی کنند و بنابراین، دچار چنین عوارضی نمی شوند. با این حال، کسانی که در میزان مصرف کافئین تعادل را رعایت نمی کنند، ممکن است دچار اضطراب، بیش فعالی، حالت عصبی و اختلال در وضعیت خواب خود شوند.

کافئین میزان خواب و سازماندهی تمپورال خواب آرام و REM را کاهش می دهد. ممکن است این عوارض بر اساس تغییرات فردی در کد گذاری ژنی برای گیرنده آدنوزین A2A تغییر کند. علاوه بر این، طبق گزارش ها، کافئین اضطراب برخی از افراد را افزایش داده و این عارضه ممکن است به اشکال مختلف ژن گیرنده آنزیم A2A مرتبط باشد. با این حال، مصرف کافئین چندان تحت تاثیر تمایل آن به افزایش اضطراب قرار نگرفته است، که دلیل آن تا حدی مقاومت قابل توجه در مقابل این عارضه می باشد. معمولا زمانی که فرد الگوی عادی مصرف خود را مجددا در پیش می گیرد، این تاثیرات منفی مرتبط با مصرف بیش از حد ، موقتی و گذرا هستند. عقیده رایج بر این است که این عوارض در برخی از افراد بیش از سایرین نمود پیدا می کند.

در بیشتر افراد، به نظر می رسد که عوارض کافئین آگاهانه یا ناآگاهانه برای مدیریت خلق و خو مورد استفاده قرار می گیرد، و انتخاب قهوه/ کافئین تحت تاثیر تعاملات بین خلق و خوی پیش از نوشیدن و تاثیرات مورد انتظار بر اساس محتوای کافئین موجود در نوشیدنی قرار می گیرد که در نتیجه باعث می شود تا بیشتر افراد مصرف کافئین خود را تنظیم و کنترل نمایند.

کافئین و عملکرد

کافئین و هوشیاری

قابلیت کافئین برای افزایش هوشیاری و حفظ تمرکز کاملا اثبات شده است. شیوه اصلی عملکرد کافئین به عنوان محرک سیستم اعصاب مرکزی با فعالیت آن به عنوان باز دارنده گیرنده آدنوزین ارتباط دارد. سازمان سلامت مواد غذایی اروپا (EFSA) چنین نتیجه گیری کرد که یک ارتباط علت و معلولی بین یک فنجان قهوه دارای 75 میلی گرم کافئین و افزایش تمرکز و هوشیاری برقرار می باشد.

کافئین و عملکرد ورزشی

کافئین به خاطر نیروزا بودن نیز معروف است و در نتیجه، می تواند عملکرد فیزیکی را در طول تمرینات استقامتی بهبود بخشد. سازمان سلامت مواد غذایی اروپا تایید کرد که یک ارتباط علت و معلولی بین مصرف کافئین و افزایش و دوام کارآیی و عملکرد جسمانی و همچنین استقامت ورزشکار ( 3 میلیگرم کافئین به ازائ هر کیلو گرم وزن و یک ساعت قبل از ورزش )به علاوه کاهش فشار درک شده توسط ورزشکار ( 4 میلیگرم کافئین به ازائ هر کیلو گرم وزن یک ساعت قبل از ورزش ) وجود دارد. تاثیرات کافئین بر تمرینات شدید و کوتاه مدت همچنان نامشخص است.

تاثیرات درازمدت کافئین بر عملکرد مغز

کافئین با مقابله با گیرنده های آدنوزین A1 و A2A در مغز عمل می کند. زمانی که کافئین به صورت قهوه مصرف می شود، برخی از عناصر دیگر سازنده آن مانند آنتی اکسیدان های پلی فنل به شیوه ها و از مسیرهای گوناگونی اثر می کنند و ممکن است نقش محافظتی بیشتری را بازی کنند.

کافئین و وابستگی

فناوری نقشه برداری مغز

مسئله وابستگی احتمالی به کافئین سال ها مورد بحث و بررسی بوده است. در انسان، احتمالا، تداوم مصرف کافئین به محرک بودن و خاصیت تقویت کنندگی آن مربوط است .

با این حال، مردم عادت دارند تا طبق الگویی منظم قهوه بنوشند. خواص تقویت کنندگی احتمالی ، ممکن است تنها به خاطر کافئین نبوده و بیشتر ناشی از طعم و بوی مطبوع قهوه، و همینطور محیط اجتماعی که قهوه معمولا در آن مصرف می شود ، باشد.

مواد مخدری نظیر کوکائین، مورفین و نیکوتین ، بخصوص مدار مغزی دوپامینرژیک مزولیمبیک وابستگی و پاداش را در دوزهای پایین فعال می کنند.

یافته های تحقیق نمایانگر اولین رویکرد نقشه برداری مغز به مطالعات مربوط به وابستگی در انسان بوده و داده های پیش بالینی ، نقش مدار وابستگی در عوارض فیزیولوژیکی کافئین را تایید نمی کنند. به عبارت دیگر، بر اساس فناوری نقشه برداری مغز، کافئین دارای شرایط لازم برای معرفی به عنوان دارویی اعتیادآور نیست.

ترک

یکی از عوارض مرتبط با اعتیاد به مواد مخدر، ترک است. در سال 2013، انجمن روانپزشکی آمریکا نسخه به روزشده ای از DSM 5، راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ، را منتشر کرد که برای دسته بندی اختلالات روانی معیارهای استانداردی را ارائه نمود. برای اولین بار از زمان عرضه آن در سال 1952، این راهنما به بررسی ترک کافئین پرداخت. در این راهنما، ترک قهوه به عنوان سندرومی حاصل از قطع ناگهانی یا کاهش در مصرف قهوه، به دنبال مصرف روزانه طولانی مدت تعریف می شود.

تنها بخشی از مصرف کنندگان قهوه/ کافئین دچار عوارض ترک، مثل سردرد، کاهش هوشیاری و خواب آلودگی می شوند. این عوارض معمولا حدود 12 تا 24 ساعت پس از توقف ناگهانی مصرف کافئین آغاز شده و در بین 20 تا 48 ساعت پس از آن به حداکثر میزان خود می رسند. به طور عمده، در صورتی که مصرف کافئین به صورت تدریجی کاهش یابد، می توان از بروز تمام این عوارض جلوگیری کرد.

رئوس کلی

• شواهد مستدلی وجود دارد که نشان می دهند مصرف متعادل کافئین می تواند به افزایش هوشیاری و تمرکز کمک نماید. بر اساس نتیجه گیری سازمان سلامت مواد غذایی اروپا (EFSA)، می توان ارتباطی علت و معلولی بین یک فنجان قهوه دارای 75 میلی گرم کافئین و افزایش تمرکز و هوشیاری برقرار کرد.

• فناوری نقشه برداری مغز نشان می دهد که کافئین با مدار مغزی وابستگی ارتباطی ندارد.

• توقف ناگهانی مصرف کافئین ممکن است تنها در تعدادی از افراد باعث بروز عوارض ترک شود. با این حال، این عوارض معمولا خفیف و کوتاه مدت بوده و با کاهش تدریجی مصرف کافئین قابل پیشگیری هستند.

• شواهدی وجود دارد که نشان می دهند پرهیز از کافئین می تواند به لحاظ مدت زمان و کیفیت به خواب رفتن، باعث بهبود وضعیت خواب شود. با این وجود، حساسیت انسان به تاثیرات کافئین بر خواب متفاوت بوده و تفاوت های ژنتیکی نقش زیادی در کیفیت آنها دارند.

• شواهدی نیز وجود دارد که حاکی از مزایای بالقوه قهوه و کافئین در شرایطی مثل شیفت شبانه، رانندگی درازمدت و خستگی ناشی از پرواز، که هوشیاری زیادی لازم دارند، می باشد.

اطلاعات موجود

کاملا مشخص است که نوشیدن قهوه به افزایش هوشیاری کمک می کند. بیشتر تحقیقات مربوط به مصرف قهوه و عملکرد ذهنی به بررسی نقش کافئین می پردازند.

کافئین به خاطر خاصیت تحریکی ملایم خود معروف است. سال ها، تحقیقات زیادی برای بررسی نقش مثبت قهوه کافئین دار در افزایش هوشیاری، تمرکز، زمان واکنش و حافظه صورت گرفته است.

در سال 2011، سازمان سلامت مواد غذایی اروپا (EFSA) حجم زیادی از تحقیقاتی را ارزیابی می کند که به بررسی اثرات کافئین بر عملکرد روانی می پردازند و چنین نتیجه گیری می کند که شواهد علمی کافی برای تایید وجود ارتباطی علت و معلولی بین اثر کافئین بر هوشیاری و تمرکز وجود دارد.

نظر دادن